دستوری صحبت نکردن

دستوری صحبت نکردن

دستوری صحبت نکردن

با سلام.

نوع صحبت کردن ما با اعضای خانواده، خیلی چیزها رو مشخص می کند.

یعنی ما ما به عنوان پدر و مادر و یا همسر، اگر بتوانیم و بلد باشیم چگونه صحبت کنیم،

احتمال این که زندگی آرامی را داشته باشیم، بسیار زیاد است.

یعنی باید یاد بگیریم که با اعضای خانواده مان دستوری صحبت نکنیم.

نوع بیان کلمات، نوع حالت صورت و چهره، نوع کلماتی که ما به کار می بریم،

همگی در آرامش زندگی ما تاثیر دارد.

دستوری صحبت نکردن، یعنی چه؟

دستوری صحبت نکردن به این معنا هست که اعضای خانواده مان را به عنوان نوکر و برده ی خودمان ندانیم.

یعنی به گونه ای با فرزندمان و یا همسرمان صحبت می کنیم که هر کسی از بیرون ببیند، فکر  می کند که داریم با برده ی مان صحبت می  کنیم.

مثلا: این که به فرزندت می گویی: برو این کار را انجام بده و یا می گویی: باید این کار را انجام بدهی،

و یا به همسرش می گه: مگه من به تو نگفتم که این کار رو انجام بده.

این نوع صحبت کردن باعث می شود که شخصیت فرزند ما به کلی از بین می رود

و در مورد همسرمان هم، زندگی بر او تلخ می شود و اعصابش به هم می ریزد.

چه کنیم؟

حالا که این موضوع را دانستیم، اگر بخواهیم یک خواسته ای را داشته باشیم، چگونه می توانیم درخواست داشته باشیم که این اتفاقات در زندگی ما نیفتد؟

باید نوع صحبت کردنمان را عوض کنیم.

یعنی همین حرفی را که می خواهیم به صورت دستوری بزنیم،

به صورت خواسته و یا سوالی مطرح کنیم.

مثلا: می خواهی به همسر و یا فرزندت بگویی که یک کاری را انجام دهد،

به جای این که بگویی: برو این کار را انجام بده،

بگویید: می شود این کار را برای من انجام دهی؟

بعد از مدتی می بینید که زندگی آرام تری خواهید داشت.

پس مراقب حرف زدن هایتان باشید.

پیش به سوی جامعه ی آرمانی

مقاله های مرتبط :

دیدگاه خود را بیان کنید :

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *