تنبیه و تشویق یکسان

تنبیه و تشویق یکسان

تنبیه و تشویق یکسان:

تنبیه و تشویق یکسان: انسان ها و علل الخصوص کودکان، بر طبق شرایط نه ماه قبل از تولد و یا حتی تغذیه ی بعد از تولد،

شرایط آب و هوایی که در شهرشان وجود دارد،

رفتار پدرها و مادرها با فرزند و هزاران مورد دیگر باعث می شود که روحیات متفاوتی داشته باشند.

در این مورد حتی می توان گفت: ممکن است حتی خواهر و برادر نیز روحیات متفاوتی داشته باشند.

به خاطر این که مثلا: کودکی زمانی متولد شده که وضع مالی پدر خوب بوده و تغذیه ی مادر مناسب، دکتر سروقت و هزاران مورد دیگر،

اما فرزند دیگر زمانی متولد شده که وضع مالی خوب نبوده و مشکلات وجود داشته.

و یا خانواده د ر حال اسباب  کشی باشد.

اسباب-کشی
اسباب-کشی

 

قطعا اگر خانواده ای در حال اسباب کشی باشد برای مادر و فرزند همراه با دشواری است،

چه در دوران بارداری باشد و چه پس از تولد. زیرا در  زمان بارداری استرس مادر به فرزند منتقل می شود.

و یا اتفاق ناخوشایندی برای آن خانواده بیفتد. خدایی نکرده فوت یکی از عزیزان.

البته بر عکس آن نیز صادق است.

مثلا شما فکر کنید، مادری در هنگام بارداری متوجه بشود که همسرش در کسب و کارش موفق شده و تمام گرفتاری های مالی آن ها برطرف شده است.

*چندمین بچه ی خانواده بودن نیز در روحیات فرزندان تاثیر دارد.

احتمالا همه ی ما تجربه کرده ایم که مثلا فرزند اول خانواده ممکن است روحیه ی جدی تری نسبت به بقیه ی بچه ها داشته باشد

و یا بچه ی آخر روحیه ی ملایم تری داشته باشد. پس فرزند چندم بودن نیز در روحیات اثر دارد.

نتیجه گیری:

*این موارد را گفتم که یک نتیجه بگیرم، و آن این مطلب که نوع برخورد ما با هر کدام از فزرندانمان باید متفاوت باشد.

ممکن است اخم کردن به یک فرزند، اثرش با حرف  نزدن با فرزند دیگر یکی باشد.

ما قرار نیست برای همه تنبیه و تشویق یکسانی داشته باشیم.

باید ببینیم که برای پیشرفت این فرزندمان چه تشویق و یا تنبیه ی مناسب است.

جالب است، ما برای غدا خوردن کودکانمان این دقت را داریم که، این غذا به این فرزندمان نمی سازد، پس جداگانه برایش غذا تهیه می کنیم،

ولی برای تشویق و تنبیه که غذای روح است، نسخه ی یکسان می پیچیم.

نکته:

در هنکام تنبیه و یا تشویق نباید هییچ کدام از فرزندان احساس تبعیض کنند.

مثلا بگویند: پدر ما برادر اول و یا آخر و یا هر کدام را بیشتر دوست دارد.

برای این که این اتفاق هم نیفتد، دو راه کار وجود دارد.

راه کار اول:

۱-می توان یک روز همه ی اعضای خانواده را جمع کرد و این مطلب را برایشان توضیح داد.

راه کار دوم:

۲-تنبیه در خلوت باشد و اگر تشویقی متفاوت برای هر کدام در نظر گرفتیم در تنهایی خودمان باشد.

البته ممکن است به یکدیگر بگویند، که با کمک روش اول می توان این قضیه را هم حل کرد.

نکته: متوجه شدیم که روحیات و توانایی های انسان ها با هم متفاوت است؛ پس ما حق نداریم هیچ کودکی را با کودک دیگری مقایسه کنیم.

پیش به سوی جامعه ی آرمانی

مقاله های مرتبط :

دیدگاه خود را بیان کنید :

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *