دوستی

دوستی

دوستی:

دوستی: زندگی بدون رفیق اگر نگوییم محال است، بسیار مشکل است.
لحظه ای خودتان و فرزندتان را بدون دوست تصور کنید. چه قدر وحشتناک است.
یعنی از صبح که میری سرکار تا هنگام برگشت به منزل هیچ کس نباشه که به عنوان رفیق باهاش حرف  بزنی، در و دل کنی و بخندی.

واقعا دشوار است.
و یا فکر کنید که فرزند شما، بدون دوست باشد.

هم برای خودش سخت است و هم برای شما.
خودش به خاطر این که یه همبازی نداره تا در کنارش قرار بگیره و از بازی لذت چند برابر ببرد.

و یا دو تایی تو کوچه فوتبال و یا دوچرخه سواری کنند

و یا حتی در سن کم، خاله بازی هم احتیاج به یک هم بازی دارد.
اما برای شما سخته،

چون اولا این که می بینید فرزندتون تنهاست، احساس بدی بهتون دست می ده

و دوما فرزندشما همش به شما گیر میده که بیا با هم بازی کنیم.
اما گاهی اوقات با تمام سختی هایی که دوست نداشتن دارد،

اما گاهی آدم تنها باشه بهتره.

اون موقعی که کسی که شما بهش می گید دوست، از موفقیت شما ناراحت می شه

و یا ناراحت نمی شه، اما از روی نادانی جلوی حرکت شما را می گیره.
مثلا: شما شروع می کنی تلاش کنی، اخلاقت را با همکارانت بهتر کنی،

اما کسی که شما به او می گویید دوست،

تمام توان خود را به کار می گیرد، تا شما موفق نشوید.

مثلا می گوید: چیه همش با این ها مهربون شدی، بهشون رو نده، پر رو می شن، و یا میگه از اخلاق خوب تو سواستفاده می کنن.
و یا تو می خوای در زمینه ای موفق بشی، بهت میگه: بابا تو رو چه به این غلطا.

در مورد فرزند نیز همین طور.

می بینید فرزند شما با کسی دارد رفاقت می کند، که فحش دادن از دهنش نمی افتد و هر موقع که فرزند شما به خانه می آید، انواع و اقسام فحش ها را نصیبتان می کند.
و یا رفیق فرزند شما در خانواده ای بزرگ شده که از لحاظ فرهنگی با شما متفاوت است

و فرهنگ و رفتار فرزند شما هم دارد شبیه به او می ود.
ما در زندگی و رفتار شبیه به اطرافیانمان می شویم.

پس مراقب باشید که چه کسانی اطراف شما هستند.

پیش به سوی جامعه ی رمانی

مقاله های مرتبط :

دیدگاه خود را بیان کنید :

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *