انتخاب

انتخاب

 انتخاب:

انتخاب: من علاقه دارم، فرزندم به درجات عالی برسد و موفق بشود.

کسی بشود که تمام دوستان و اطرافیان از من بپرسند که، چه کاری انجام دادی که توانستی، همچین فرزندی را تحویل جامعه بدهی؟
این فکر عالی است،

اما نکته ی مهم این است که من به عنوان پدر(البته در مورد مادران نیز صادق است) چه قدر حاضر هستم برای این قضیه هزینه کنم.

(البته هزینه همیشه مادی هم نیست. گاهی هزینه های دیگر مثل: زمان، محبت از هزینه ی مادی کم اهمیت تر نیستند)

به این معنا که حاضرم چه قدر مطالعه کنم، تحقیق کنم، فیلم آموزشی ببینم؟ و…

و یا چه اندازه زمان برای فرزندم بگذارم؟

و یا آیا حاضرم بیرون رفتن با رفقایم را کنار بگذارم، تا بتوانم زمان بیشتری را در کنار خانواده باشم؟

حاضرم تلویزیون کمتر ببینم، تا بتوانم وقت بیشتری را برای فرزندم بگذارم؟
قطعا و یقینا فرزند ما بدون تلاش ما و دقت ما به جایی نخواهد رسید

( البته استثنایاتی وجود دارد، اما، ما که نمی خواهیم خودمان را گول بزنیم).

ما باید انتخاب کنیم.

انتخاب کنیم، امروز می خواهیم راحت زندگی کنیم؟
یعنی هر وقت دوستان گفتند برویم خوش گذرانی، راه بیفتیم.

هر موقع بیکار شدم بشینیم پای تلویزیون.

هر موقع عصبانی شدیم، با همسرمان دعوا کنیم.

فرزندمان تا شروع به بازی کرد، بگوییم: بشین بچه، سرم درد گرفت.

هر وقت گفت: بیاین بریم بازی، بگوییم: برو خودت بازی کن.

لبخندمان را فقط برای رفقا کنار بگذاریم و خستگی و مشکلات را به منزل بیاوریم.
و یا بر عکس مطالب بالا رفتار کنیم.

یعنی: یک مقدار سختی را تحمل کنیم.
به این معنا که، تفریح با خانواده را جایگزین تفریح با رفقا کنیم.

تلویزیون دیدن را محدود و یا حتی به صفر برساندیم.

اگر از دست همسرمان ناراحت شدیم، جلوی فرزندمان به مشاجره نپردازیم.

اگر دیدیم فرزندمان دارد بازی می کند، با اشتیاق به سمتش برویم و با او هم بازی شویم و یا حتی اگر می بینیم، فرزندمان گوشه ای نشسته و حوسله اش سر رفته،

خودمان به او پیشنهاد بازی بدهیم.

از سرکار بر می گردیم، تمام مشکلات را بیرون در بگذاریم و بعد وارد خانه شویم.
قطعا این کارها مشکلات و سختی های خاص خودش را دارد.

از سر کار برگشتی و خسته ای و فرزندت می گوید: بیا بریم بازی،

همسرت اعصابت را خرد کرده، ولی باید خودت را کنترل کنی و موارد دیگر که گفته شد.

حالا زمان تصمیم گرفتن است.

باید انتخاب کنی.

اما نکته ی مهم این است که نتیجه ی انتخابت را بپذیری.
یعنی اگر امروز راحتی را انتخاب کردی، فردا به زمین و زمان فحش ندهی که چرا بچه ی من این گونه است؟
دوباره شروع نکنی با همسرت دعوا کردن که چرا این بچه این جوری شده. این ها نتیجه ی انتخاب خودت است.

پس مراقب انتخاب هایتان باشید.

پیش به سوی جامعه ی آرمانی

مقاله های مرتبط :

دیدگاه خود را بیان کنید :

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *