نصیحت بدون کلام

نصیحت بدون کلام

نصیحت بدون کلام:

پدر وارد منزل می شود و به خاطر این که امروز، سرکار با همکارش جر و بحث کرده، عصبانی هست.

مادر سلام می کند، ولی پدر بدون اعتنا به سلام همسرش فقط می پرسد، ناهار کی آماده می شود؟

مادر خانه هم می گوید: تا نیم ساعت دیگر.

پدر سر و صدا کنان و غرغر کنان، می رود در اتاقش تا استراحت کند.

سفره که پهن می شود، پدر با همان اخمی که وارد منزل شد، بر سر سفره حاضر می شود،

و همین که شروع می کند به خوردن غذا، با حالت تمسخر می گوید:

این همه نمک خریدم که قاب کنی بگذاری روی دیوار؟

خوب یه ذره نمک به این غذا می زدی!

و قهر می کند و می رود.

شب هم که پای اخبار و فیلم نشسته،

و نه با کسی حرف می زند و نه کار مفیدی انجام می دهد.

و بعد از اخبار هم بازی فوتبال را تماشا می کند و هر گلی که تیم محبوبش می خورد،

کلی کلمات منشوری می گوید.

و قبل از خواب، با سرعت باورنکردنی چند رکعت نماز می خواند و می رود بخوابد تا فردا صبح دوباره به سرکار برود.

و تمام این اتفاقات هم، رو به روی چشمان فرزندش انجام می دهد.

اما چند سال بعد:

فرزند این خانواده وارد خانه می شود.

پدر بازنشسته شده و مادر سن و سالی ازش گذشته.

فرزند بدون این که سلامی کند، به پدر می گوید:

پولی رو  که گفتم، به حساب من ریختی؟

پدر با ناراحتی می گوید: علیک سلام.

نه هنوز وقت نکردم.

فرزند هم اخم هایش را بیشتر در هم می کند و می گوید: چندبار بگم، پول رو به موقع به حساب من بریزید؟

امروز حسابی آبروم پیش رفقام رفت.

همین جوری که دارد غرغر می کند، رو به مادر می گوید:

غذای من رو زودتر بکش، می خواهم با رفقام بروم بیرون.

و بعد به مادرش با حالت تمسخر می گوید:

البته اگر مثل دیروز، همه ی نمک ها را توی غذا خالی نکردی.

و بعد از خوردن غذا بدون این که تشکری از پدر و مادر بکند،

همراه با رفقا می رود دنبال خوش گذرانی خودش.

آخر شب هم که وارد منزل می شود، با پیگیری ها و اصرار پدر و با کلی غر زدن، چند رکعت نماز می خواند و می رود بخوابد تا فردا دوباره به دانشگاه برود.

این پدر و مادر به هم نگاه می کنند و با نگاهشان به هم می گویند که چرا تربیت فرزندشان این گونه شده؟

کجای کار را اشتباه رفته اند؟

اشکال کار بسیاری از والدین هم همین جاست.

تربیت فرزندشان را به زبانشان واگذار کرده اند، نه به رفتارشان.

به این معنی که به جای این که با رفتارشان به فرزندشان کار زیبا و زشت را نشان دهند،

می خواهند که فقط فرزند را نصیحت کنند و فرزند با نصیحت کردن، انسان سالمی بار بیاید،

و هر جور که خواستند رفتار کنند.

چه زیبا فرموده اند، امام علی(ع):

کسیی که خویشتن را پیشوای مردم ساخته، باید پیش از ادب کردن دیگران، به ادب کردن خویش بپردازد.

او پیش از این که بخواهد مردم را با زبان خویش ادب کند، با رفتار خود به ادب کردن آن ها اقدام کند.

و چه زیبا فرموده اند، امام صادق(ع):

مردم را با غیر زبان های خویش دعوت کنید.

آنان باید از شما تقوا، تلاش، نماز و کار خیر ببینند که این خود دعوت کننده است.

پس فرزندانتان را با رفتارتان تربیت کنید، نه با زبانتان.

پیش به سوی جامعه ی آرمانی

مقاله های مرتبط :

دیدگاه خود را بیان کنید :

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *