زنان جامعه

زنان جامعه

زنان جامعه:

برخورد ما با زنان جامعه زیبا نیست.

بسیاری از اوقات از اسم زنان، استفاده ی ابرازی می شود.

یعنی تا نزدیک انتخابات می شود، سریع می گویند: بانوان سرزمین من، بانوان سرزمین من.

تا می خواهند یک کاری انجام دهند، سریع از اسم زنان جامعه و احساسات آن ها استفاده می کنند، برای این که به خواسته شان برسند.

هر چند وقت یکبار برای این که نشان دهند انسان های روشنفکری هستند،

یک خانم را پیدا می کنند که یک کار مردانه انجام دهد، و آن را در بوق و کرنا می کنند که ما به زن ها اهمیت می دهیم.

چه قدر ارزش یک زن را پایین آورده اند که اگر یک زن یک کار مردانه کرد می شود پیشرفت.

مشخص نیست که چه اصراری داریم که ثابت کنیم، زن ها اگر کارهای مردانه انجام دهند یعنی موفقیت.

یک زن که پشت کامیون می نشیند می شود زن موفق.

یک زن که می رود سر ساختمان و با کارگران زحمتکش سر و کله می زند، می شود زن پیشرفته.

اما اگر یک زن مادر باشد، به چشم یک انسان عقب مانده به او نگاه می کنند.

کسی قائل به این نیست که زن نباید فعالیت اجتماعی داشته باشد،

و کسی قائل به این نیست که زن ها نمی توانند دیده شوند.

کسی در طول تاریخ به اندازه ی مادر حضرت موسی دیده نشده.

مادری که با کمک خدا یک انسانی را زنده نگه می دارد، که تاریخ را عوض می کند.

کسی در طول تاریخ به قدرت مادر حضرت عیسی دیده نشده است.

زنی که توانست فرزندی را تربیت کند، که تقریبا همه ی مردم روی کره زمین به او احترام می گذارند.

اگر در بحث اجتماعی بخواهیم به زنان نگاه کنیم،

در طول تاریخ هیچ زنی به شجاعت و دلیری حضرت زهرا(س) و حضرت زینب(س) دیده نشده است.

حضرت زهرایی که با شجاعت تمام در برابر تمام مردان آن زمان ایستاد.

حضرت زینبی که کاری که مردها نتوانستند تمام کنند، او به تنهایی انجام داد.

پس با حضور زن ها در اجتماع کسی مخالف نیست، و باید زن ها در اجتماع حاضر باشند.

باید زن ها و مردها در زندگی به هم کمک کنند.

نه زن از مرد بالاتر است و نه مرد از زن.

اما هر کدام یک سری وظایفی دارند که اگر درست انجام شود، جامعه ای سالم خواهیم داشت.

متاسفانه تا می گوییم هر کدام وظایف خودشان را درست انجام دهند، برخی از افراد فکر می کنند که به این معنا است که مردها دستور بدهند و زن ها اجرا کنند.

این مساله در زندگی بزرگان دین نبوده است.

در زندگی یکی از بزرگان دین می خوانیم که ایشان زن بسیار بداخلاقی داشتند، که هم به ایشان توهین می کردند و حتی این عالم را کتک هم می زدند.

وقتی شاگردان این عالم این قضیه را متوجه شدند، خواستند این زن را تنبیه کنند، که این عالم اجازه ندادند.

و یا وقتی همسر امام حسن(ع) به ایشان زهر دادند، امام حسن(ع) به همسرشان گفتند: زودتر برو، تا برادرم نیامده.

یعنی در زندگی بزرگان دین بی احترامی به همسر و خود را بالاتر دیدن وجود ندارد.

قطعا زن ها باید فعالیت داشته باشند، باید تلاش کنند تا موفق بشوند، قطعا باید در جامعه اثرگذار باشند،
اما کارهای مردانه کردن، افتخاری برای زن ها نیست.

و قطعا یکی از بزرگترین افتخارات بانوان، مادر بودن است و نباید هیچ گاه به این کار مهم به چشم یک کار بی ارزش نگاه کنند.

پیش به سوی جامعه ی آرمانی

مقاله های مرتبط :

دیدگاه خود را بیان کنید :

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *