به درون بنگرید

به  درون بنگرید

به درون بنگرید:

در این شرایط که همگی در منزل نشسته ایم و کاری نداریم و خسته هم شده ایم؛

ممکن است گاهی با خودمان فکر کنیم که ای کاش مثل فلانی بودیم که تو فلان شهر، خونه داره و از اول تعطیلات رفته در باغش و راحت زندگی می کنه.

و یا می گوییم: تو این خونه ی چند متری دلمون پوسید!

ای کاش جای فلانی بودم که خانه ی بزرگی داره و کیف می کنه.

گاهی می گوییم که ای کاش مثل دیگران شغل مناسبی با درآمد بالا داشتم و الان دغدغه نداشتم.

و یا می گوییم: ای کاش این بیماری را نگرفته بودم و مثل بقیه تو خونه راحت می نشستم.

و…

یعنی بعضی از ما در این چند روز، این اندازه که به زندگی دیگران و امکانات دیگران چشم داشتیم؛ و به دارایی های دیگران فکر کردیم،

اگر به دارایی های خودمان فکر می کردیم، الان وضعیت مان بهتر بود.

ای کاش می توانستیم مقایسه کردن را کنار بگذاریم.

ای کاش می توانستیم به دارایی دیگران خیره نشویم.

ای کاش همین دیدی که نسبت به دیگران داشتیم، نسبت به خودمان داشتیم.

((( یک مثال طولانی تر از اصل، اما واقعی:

همه به یاد داریم که یک روز، خیلی از افراد جامعه می گفتند:

خوش به حال اروپایی ها و امریکایی ها!

چه زندگی شاد و آرامی دارند.

چه امکانات خوبی.

هر کس به آن جا برود، خوشبخت می شود.

اصلا ایران یعنی بدبختی؛ و اروپا یعنی خوشبختی.

ما جهان سوم هستیم و آن ها جهان اول.

آن ها توسعه یافته هستند و ما توسعه نیافته.

ای کاش در آن جا به دنیا آمده بودیم.

ای کاش آن جا تحصیل می کردیم.

ای کاش می توانستیم به آن کشورها مهاجرت کنیم.

یعنی تماما دارایی های آن ها را می دیدیم، و خودمان را دست کم می گرفتیم.

اما یک اتفاق باعث شد که خیلی چیزها مشخص شود.

یعنی همین ویروس کرونا که آمد دیدیم که در برخی از کشورهایی که آمال و آرزوی ما بود،

مواد بهداشتی به سختی گیرشان می آمد.

لباس هایی که تن پرستاران و دکترهای ما بود، بسیار با کیفیت تر از لباس های دکترهای آنان بود.

دکترها و پزشکان ما، وسایل و تجهیزات پزشکی را درست و تولید کردند که در دنیا کم نظیر بود.

انواع احتیاجات مردم در کشور ما به راحتی قابل دسترس بود.

فروشگاه های ما هیچ گاه خالی از احتیاجات مردم نشد.

با تخصص پزشکان ما، بهبود یافتگان در کشور ما امیدوار کننده بود.

اتحاد و همدلی در بین مردم ما و در کشور ما بی نظیر بود.

و حتی اموات ما با احترام به خاک سپرده می شدند.

(حالا بماند که وقتی ان شاالله کرونا رفت، باز هم بعضی از افراد دوباره همه چیز را فراموش می کنند، و کشور را جهان سومی می نامند)

یعنی یک زمانی نگاهمان به بیرون از کشور خودمان بود؛

اما هنگامی که به خودمان آمدیم، دیدیم ما کلی امکانات و برتری هایی داریم که تا به حال به آن فکر نکرده بودیم. )))

در زندگی شخصی هم همین گونه است.

باید به خودمان بیایم.

مطمئن باشید که اگر به توانایی خودتان و امکانات خودتان نگاه کنید،

امکان ندارد حسرت بخورید.

ممکن است که شما در شمال، خانه ی چند صدمتری نداشته باشید،

اما می توانید لحظات شادی را در کنار فرزندانتان بگذارنید.

ممکن است که خانه ی شما چند صد متر نباشد،

اما در این شرایط به خاطر ویروس کرونا در بیمارستان نیستید.

ممکن است که شرایط مالی مناسبی نداشته باشید،

اما یادتان باشد کسانی که در این چند روز به خاطر این ویروس از دنیا رفته اند،
نه تشییع جنازه ای، نه اقوامی؛ و چه کشیدند اطرافیان آن ها.

بیاییم در این شرایط به ظاهر سخت، به امکانات خودمان نگاه کنیم، و از آن ها درست استفاده کنیم.

مطمئن باشید که دیگران به زندگی شما حسرت می خورند.

پیش به سوی جامعه ی آرمانی.

#جامعه_ی_آرمانی

مقاله های مرتبط :

دیدگاه خود را بیان کنید :

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *