ایراد از ماست، یا از فرزندانمان

ایراد از ماست، یا از فرزندانمان

ایراد از ماست، یا از فرزندانمان:

خیلی از اوقات از فرزندانمان ایرادهایی را می گیریم و فکر می کنیم که ما درست می گوییم.

یعنی می گوییم که از بس که این بچه زندگی رو بهم ریخت، خونه رو شلوغ و پلوغ کرد، دیگه خسته شدم.

هر وقت نگاه به خونه می کنی، خونه به هم ریخته ست.

دائم با این اسباب بازی های پر سر و صدا، اعصاب همه رو ریخته به هم.

لباس هاش رو از تو کمدش در می آره و سر جاش نمی ذاره.

موقع پوشیدن لباس هم که دیگه نگو.

این قدر لجبازی می کنه و می گه: من این لباس رو می خوام بپوشم، نه اونی که شما می گید.

عصبانیت هم که نگو.

همش عصبیه. دائم داره غر می زنه.

تازه بین غر زدن هاش حرف های زشت هم می زنه.

عیب و ایراد از کیست؟

حالا با تمام این اوصاف ایراد از کیست؟

درسته که این فرزند، این کارها را انجام می دهد، اما ایراد کار جای دیگری ست.

پدر و مادر عزیزی که می گویید فرزندتان این ایرادها را داره،

به یک نکته دقت کنید.

اگر خونه رو بهم می ریزه،

ایراد کار این جاست که ما وقتی فرزند متولد می شود، حواسمان نیست و یک اتاق پر از اسباب بازی برای فرزندمان درست می کنیم،
و بعد به فرزندمان می گوییم که نباید به این اسباب بازی ها دست بزنه.

یک سری از اسباب بازی ها را بالاتر می ذاریم که دستش نرسه، یک سری ها را پشت کمد و جاهای مختلف دیگر می ذاریم.

اگر قرار است که با بعضی از این اسباب بازی ها بازی نکند، پس چرا برایش خریده اید؟

و اگر می گویید: اگر جلوی دستش باشد، خانه را بهم می ریزد، پس برای کودکان به اندازه ای که لازم است، اسباب بازی بخرید.

باور کنید با چند اسباب بازی خوب می توان فرزند را سرگرم کرد، و قرار نیست یک اتاق اسباب بازی برای او تهیه کنیم،

و بعد که اسباب بازی هایش را برداشت، او را دعوا کنیم.

و یا مثلا: تفنگ آب پاش برای فرزندمان می خریم و بعد دعواش می کنیم که چرا خونه رو خیس کردی؟

گاهی هم نگاه به اتاق کودک که می کنی، کلی لباس با طرح ها و رنگ های مختلف و جذاب می بینی،
و بعد از فرزند می خواهیم که حتما باید لباسی را که ما می گوییم بپوشد.

من و شما که بزرگ هم هستیم،
اگر کلی لباس در کمدمان باشد و یک نفر به ما بگوید که الا و لابد باید این لباس را بپوشی خوشمان نمی آید.

قطعا وقتی این همه لباس داخل کمد هست، فرزند ما هم دوست دارد که انتخاب کند.

اگر قرار است که لباسی را بپوشد که ما می گوییم، پس ما هم باید به اندازه ای که لازم است، لباس داخل کمد او قرار دهیم.

و اگر لباس های بیشتری را خریده ایم دور از چشم کودک قرار دهیم، تا در زمان مناسب آن ها را به او نشان دهیم.

در مورد غر زدن و عصبانی شدن و حرف بد زدن هم همین گونه است.

زن و شوهر در منزل دعواشون می شه، بعد بدون این که توانایی داشته باشند با هم صحبت کنند،
به جان هم می افتند و کلی حرف های ناجور نثار هم می کنند،

و بعد توقع دارند که فرزندشان هنگام اتفاقات ناگوار، خیلی عاقلانه تصمیم بگیرد.

اگر به رفتار فرزندمان دقت کنیم، متوجه می شویم که خودمان داریم رفتار او را خراب می کنیم،
و بعد خودمان سر فرزندمان غر می زنیم و او را دعوا می کنیم.

با کمی فکر و دقت در رفتار، می توان زندگی بهتر و شادتری داشت.

پیش به سوی جامعه ی آرمانی

مقاله های مرتبط :

دیدگاه خود را بیان کنید :

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *